Metro kapısından çıktığımda ayaklarım ağırdı. Hamidiye Mahallesi’ndeki apartmana girer girmez topuklarımı çıkardım. Sadabad Parkı’ndan esen hafif rüzgar terimi kuruturken, Axis İstanbul’un ışıklarını pencereden görebiliyordum.

Cendere Caddesi’nden geçen bir otobüsün sesi odanın içine süzüldü. Yatak örtüsünü kenara çekip sırtüstü uzandım. Dilimde kalan tat, akşamın bütün yorgunluğunu unutturacak türden. Kağıthane’nin sessiz sokaklarında daha uzun bir gece mümkün.